 |
 |
 |
 |
|
|
|
 |
 |
Η Αμμόχωστος Σήμερα
1974-2006
Τριάντα δύο χρόνια μετά. Η Αμμόχωστος συνεχίζει να υπάρχει χωρίς τους νόμιμους κατοίκους της, μια πόλη φάντασμα, μια πόλη καταφύγιο αρπακτικών και ερπετών, μια πόλη έρμαιο των καιρικών συνθηκών και των κυμάτων αλλά και των πολιτικών παιγνιδιών.
Μια πόλη, από τις ιστορικότερες και ενδοξότερες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς κατοίκους και χωρίς ζωή.
Είναι μια πόλη, θάλασσα και φως
Μια πόλη-θάλασσα
Που πάντα ταξιδεύουμε
Χωρίς να’χουμε ανάγκη από βάρκα και κουπιά
Κλαίρη Αγγελίδου, Νόστιμον Ήμαρ
 |
 |
 |
 |
| Φωτογραφίες της κλειστής περιοχής πόλης της Αμμοχώστου. Η οδός Δημοκρατίας. |
|
Η Πόλη μας
Τη βλέπουμε εδώ και χρόνια από μακριά. Σεργιανούμε νοητικά εδώ και τριάντα δύο χρόνια ανάμεσα στη χρυσή παραλία του King George και του Grecian· από το 2003 όταν η Τουρκοκυπριακή Διοίκηση επέτρεψε το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, εμείς οι νόμιμοι κάτοικοι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πόλη μας που είναι άδεια, δεν μπορούμε να την αγγίξουμε, δεν μπορούμε να δούμε τα σπίτια μας από κοντά. Ένα συρματόπλεγμα και ο στρατός κατοχής συνεχίζει να κατέχει παράνομα τη γη και τις περιουσίες μας. Μόνο από το φυλάκιο του Ακταίου μπορούμε να αγναντέψουμε αυτό που ήταν κάποτε η πόλη μας. Το παραλιακό μέτωπο, πασίγνωστο στον τότε κόσμο της Μέσης Ανατολής, σήμερα ερείπιο, τα σπίτια χάσκουν ετοιμόρροπα, άδεια, τα περισσότερα χωρίς παράθυρα, χωρίς πόρτες, αδειανά, τα δέντρα μεγάλωσαν στου δρόμους. Η πόλη μας αντί κατοίκους έχει φίδια, ποντίκια και στρατιώτες που περιπολούν.
Δεν υπάρχει τόπος να σταθούμε
Γκρεμισμένα τα σπίτια μας, πεσμένα
Τα δέντρα μας, ένας σωρός ερειπίων.
Δεν υπάρχει χώρος να ονειρευτούμε.
Η σπορά των ονείρων προϋποθέτει ένα κομμάτι ουρανό.
Κι ο ουρανός πεσμένος, τη θέση του
μαύρος καπνός την έχει καταλάβει.
Τ’άστρα και αυτά πεσμενα σκουριάζουν βουλιαγμένα μέσα στο χώμα
Κι όμως αυτό το τοπίο η μνήμη το φυλάγει
Σε άλλα χρόνια πρέπει να το έχω ξαναζήσει
Θυμάμαι το σύννεφο το μαύρο που καθόταν
Απάνω στο διαμελισμένο σώμα
της πόλης μας που δεν ήταν πια πόλη
αλλά πέτρες, κεραμίδια, και άλλα υλικά οικοδομής χωρίς τάξη
Θεοδόση Νικολάου, Πάροδος
 |
 |
| Κεντρικές αρτηρίες της πόλης |
Εμπορικός δρόμος |
 |
 |
| Κεντρικός εμπορικός δρόμος | Το ξενοδοχείο Κωνστάντια |
Σε μας τους νόμιμους κατοίκους της η πόλη συνεχίζει να είναι απαγορευμένη.
Μπορούμε μόνο να επισκεφθούμε τη φράγκικη μεσαιωνική πόλη και το βενετσιάνικο τείχος αλλά δεν μπορούμε να ανάψουμε ένα κερί στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό γιατί έχει μετατραπεί σε θέατρο του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Μεσογείου, ούτε μπορούμε να θαυμάσουμε το παλάτι της Αικατερίνης Κορνάρο, καθότι αυτό έχει μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης. Η Μεσαιωνική Αμμόχωστος, αυτό το ζωντανό μουσείο που συνεχίζει να υπάρχει θα έπρεπε να ήταν ήδη κάτω από αυστηρά διατάγματα διατήρησης και επιστημονικής συντήρησης, θα έπρεπε ολόκληρη η πόλη να είχε κηρυχθεί ως πόλη που ανήκει στην Παγκόσμια Κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Δείτε: Αεροφωτογραφίες της πόλης της Αμμοχώστου παρμένες μετά το 2003
 |
 |
|
|
|
 |