|
|||||||||||||||||||||||||
|
Το ιστορικό της Προσφυγιάς Φύγαμε το πρωί της 14ης Αυγούστου του 1974. Ημέρα Τετάρτη όταν άρχισε η δεύτερη επίθεση του Αττίλα κι έσπασε η αμυντική γραμμή της Μιάς Μηλιάς. Όταν μαθεύτηκε αυτό ο Διευθυντής του νοσοκομείου πήρε οδηγίες από το Στρατηγείο να μεταφέρει το νοσοκομείο στο Φρέναρος. Η είδηση μεταδόθηκε κεραυνοβόλα από σπίτι σε σπίτι κι όλοι οι κάτοικοί της έφυγαν προς τη Δεκέλεια, σίγουροι ότι θα επέστρεφαν το ίδιο βράδυ στα σπίτια τους, όταν θα είχε κοπάσει το κακό. Ο Τουρκικός στρατός κατοχής βομβάρδισε ανηλεώς την πόλη, το νοσοκομείο αλλά και το παραλιακό μέτωπο. Εκείνη η νύκτα δε ξημέρωσε για τους Βαρωσιώτες. Εκείνο το βράδυ 40.000 Αμμοχωστιανοί έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους τη γη, θρήνησαν αγαπημένους, έχασαν ανθρώπους δικούς τους. Μετά από ολιγοήμερη παραμονή στις αγγλικές βάσεις ο κόσμος μας κίνησε προς νότο. Πολλοί Βαρωσιώτες κίνησαν προς τη Λάρνακα και τη Λεμεσό, τα κοντινότερα σημεία προς την αγαπημένη τους πόλη. Άλλοι έφυγαν για την πρωτεύουσα, άλλοι για την Πάφο, και άλλοι μη έχοντας άλλη εκλογή για το εξωτερικό, για τα Εμιράτα όπου θα έβρισκαν δουλειές για να θρέψουν τις οικογένειές τους. Η πόλη μας έμεινε όπως την αφήσαμε. Η γειτονιά μου Οι ξενιτεμένοι Αμμοχωστιανοί δούλεψαν σκληρά, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό για να ξαναβρούν τη ζωή τους. Ξανάστισαν τις δουλειές και τις επιχειρήσεις τους, και μεγάλωσαν τα παιδιά τους με την προσμονή της επιστροφής. Οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στη Λεμεσό, εκεί στην προσφυγιά βρήκαν το κουράγιο να ξανακάνουν τον Δήμο τους, να εκλέξουν και πάλι ένα Δήμαρχο, να παραμείνουν Αμμοχωστιανοί στη Λεμεσό μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες.
|
||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||